Zdjęcie profilowe LinkedIn: wymiary i kadr

Zdjęcie profilowe na LinkedInie wgrywasz jako kwadrat 1:1 — minimum 400 × 400 pikseli według samego LinkedIna, w praktyce lepiej 1000 × 1000 lub więcej, w JPG albo PNG, do 8 MB. Baner tła to osobny plik: poziomy pas 1584 × 396 pikseli. To jest cała specyfikacja i zajmuje dwa zdania.

Reszty specyfikacja nie mówi, a to ona decyduje o tym, czy zdjęcie zadziała: wgrywasz kwadrat, a LinkedIn wyświetla koło, w większości miejsc w serwisie wielkości kilkudziesięciu pikseli. Poniżej jest, co z tego wynika dla kadru, dla tła i dla pliku.

Specyfikacja w skrócie

Platformy zmieniają liczby bez zapowiedzi. Jeśli wgrywasz zdjęcie do ważnego profilu, rzuć okiem na aktualną stronę pomocy LinkedIna — proporcje 1:1 i 4:1 są stabilne od lat, konkretne progi w pikselach już niekoniecznie.

Kwadrat, który wyświetla się jako koło

To jest jedyna rzecz, którą naprawdę trzeba zrozumieć. Koło wpisane w kwadrat dotyka jego krawędzi tylko w czterech punktach — na środku każdego boku. Wszystko poza tym okręgiem znika. Matematycznie to (4 − π) ÷ 4, czyli około 21,5% powierzchni obrazu, i cała ta strata mieści się w rogach.

Konsekwencje są bardzo konkretne. Górna krawędź jest zachowana tylko w jednym punkcie, dokładnie na środku. Jeżeli twoja głowa dotyka góry kadru, krzywizna koła zetnie boki czaszki i włosów, a przy lekko przechylonej głowie — kawałek czoła. Na dole to samo dzieje się z ramionami: schodzą w rogi, więc sylwetka wygląda, jakby kończyła się nagle. Po bokach ucinane są uszy i wszystko, co odsunięte od osi.

LinkedIn ma w edytorze zdjęcia suwak przybliżenia i możliwość przesunięcia kadru, więc część tego da się uratować po wgraniu. Ale przybliżenie tylko powiększa problem, jeśli plik był już ciasny — nie doda miejsca, którego w zdjęciu nie ma.

Bezpieczne kadrowanie: co ma przetrwać koło

Cel jest jeden: wszystko istotne ma się zmieścić w okręgu wpisanym w twój kwadrat. Kilka zasad, które to załatwiają:

• Zostaw zapas nad głową. Między czubkiem włosów a górną krawędzią kwadratu powinno być widoczne powietrze — orientacyjnie około jednej dziesiątej wysokości kadru. To jest najczęściej pomijana rzecz i najczęstsza przyczyna ściętego czoła.
• Twarz na osi pionowej, oczy nieco powyżej środka. Koło jest symetryczne, więc każde odsunięcie od środka kosztuje podwójnie.
• Głowa powinna zajmować mniej więcej połowę do dwóch trzecich wysokości kadru. Mniej — twarz zniknie w miniaturze. Więcej — koło zacznie ją przycinać.
• Nie kadruj na ramionach. Jeśli linia barków biegnie przez dolne rogi, po obcięciu zostaną z niej dwa ścięte kikuty. Lepiej ustawić ją niżej albo wykadrować luźniej.
• Test okręgu. Zanim wgrasz, narysuj w dowolnym edytorze koło wpisane w swój kwadrat i sprawdź, co wystaje poza nie. Trzydzieści sekund, a wyłapuje wszystkie powyższe błędy naraz.

Drugi test, jeszcze szybszy: zmniejsz podgląd zdjęcia do wielkości paznokcia i zmruż oczy. Jeśli nadal widać, gdzie kończy się głowa i zaczyna tło, kadr jest dobry. Jeśli twarz zlewa się w plamę — problem jest w kontraście albo w tym, że jesteś za daleko.

Gdzie to zdjęcie faktycznie widać

Warto wiedzieć, do czego się optymalizuje. Strona profilu, na którą patrzysz, edytując zdjęcie, jest miejscem, w którym awatar jest największy i jednocześnie oglądanym najrzadziej. Wszędzie indziej jest mały.

Nie podaję tu twardych wartości w pikselach, bo LinkedIn zmienia je między wersjami interfejsu, a i tak zależą od gęstości ekranu i skalowania przeglądarki. Istotna jest proporcja: w typowym dniu twój awatar ogląda się w rozmiarze miniatury, nie portretu.

Dlaczego detal tła jest zmarnowany

Skoro awatar renderuje się najczęściej w rozmiarze kilkudziesięciu pikseli, to wszystko, co jest za tobą, sprowadza się do kilku plam koloru. Regał z książkami, panorama miasta, roślina w rogu — w miniaturze to jest szum, nie kontekst. Nikt nie rozpozna tytułów na grzbietach, ale wszyscy zobaczą, że twoja głowa gubi się w bałaganie.

Z tego wynika dokładnie jedna zasada tła: ma dawać kontrast wobec twojej głowy i włosów, i nic więcej. Ciemne włosy na ciemnym tle znikają. Jasna koszula na białej ścianie zlewa się w jedno. Gładkie tło o średniej jasności, wyraźnie różniące się od koloru włosów, wygrywa z każdym efektownym wnętrzem.

To samo dotyczy detali ubrania. Drobna krata, prążek albo cienki wzór w rozmiarze awatara zamienia się w migotanie. Jednolite kolory po prostu działają — więcej o tym, co się sprawdza w konkretnych branżach, jest w poradniku o ubiorze na zdjęcie.

Format pliku i rekompresja

LinkedIn nie wyświetla twojego pliku. Przetwarza go: skaluje do kilku rozmiarów i zapisuje własne kopie z własną kompresją. Nie masz na to wpływu, ale masz wpływ na to, co dostanie na wejściu.

• Wgrywaj większy plik niż minimum. Z 1000 × 1000 serwis zrobi dobre miniatury. Z 400 × 400 zrobi je z tego, co ma.
• Nie zapisuj JPEG-a w kółko. Każdy zapis dokłada artefakty kompresji, a LinkedIn dołoży swoje na końcu. Kadruj z oryginału.
• Nie wyostrzaj na zapas. Agresywne wyostrzenie przed wgraniem daje po rekompresji obwódki wokół krawędzi — najlepiej widoczne przy linii włosów.
• sRGB. Plik w Adobe RGB potrafi po konwersji stracić nasycenie albo przesunąć odcień skóry.
• PNG nie da ci lepszej jakości. Przy fotografii to głównie większy plik, który i tak zostanie przetworzony. JPG w wysokiej jakości wystarcza.
• HEIC przekonwertuj na JPG przed wgraniem.

Awatar to nie baner

To dwie różne rzeczy i mylenie ich jest częste. Awatar jest kwadratowy i pokazuje ciebie. Baner to poziomy pas 1584 × 396 pikseli, proporcje 4:1, i pokazuje kontekst — twoją firmę, temat, w którym pracujesz, czasem po prostu spokojną teksturę.

Praktyczne pułapki baneru: na telefonie jest przycinany po bokach, więc wszystko istotne trzymaj w środkowej części. Zdjęcie profilowe nachodzi na jego lewą dolną część, więc ten róg traktuj jako zajęty. I nie wstawiaj tam drobnego tekstu — 396 pikseli wysokości to niewiele, a na małym ekranie napis staje się nieczytelny szybciej, niż się wydaje. Pusty, spokojny baner wygląda lepiej niż zatłoczony.

LinkedIn kontra CV: ten sam człowiek, dwa kadry

Kadr na LinkedIna jest luźniejszy niż kadr do CV, i to nie jest kwestia gustu, tylko geometrii koła. CV chce ciasnego pionu: głowa i ramiona, tło spokojne, minimum powietrza, wyraz twarzy bardziej powściągliwy. Awatar chce zapasu ze wszystkich stron, otwartego wyrazu twarzy i kontaktu wzrokowego, bo ma zachęcić do kliknięcia, a nie przejść przez sito dokumentu.

Jeśli masz tylko jeden plik i wstawiasz go wszędzie, prawie zawsze przegrywa LinkedIn — ciasne zdjęcie do CV po obcięciu do koła wygląda jak fotografia z legitymacji. Odwrotna kolejność jest bezpieczniejsza: kadruj najpierw kwadrat, pion wytniesz z niego później. Jak dokładnie przeliczyć jedno na drugie i czy plik źródłowy w ogóle wystarczy, opisuję osobno; sam mechanizm generowania serii, z której wychodzą oba kadry naraz, rozkładam w tekście o zdjęciu biznesowym z AI.

Warto też pamiętać, że w Polsce te dwa zdjęcia mają różną trwałość. Zdjęcie do CV przydaje się w oknie kilku tygodni, kiedy szukasz pracy, a norma jego umieszczania w dokumencie słabnie — argumenty za i przeciw zebrałem w tekście CV ze zdjęciem czy bez. Awatar na LinkedInie pracuje niezależnie od tego, przez lata, przy każdym komentarzu i każdej wiadomości.

Czego portret AI nie zastąpi

Dwie uczciwe uwagi na koniec. Po pierwsze, zdjęcie wygenerowane przez AI nie jest ważne do dowodu osobistego, paszportu, prawa jazdy ani legitymacji — te dokumenty wymagają fotografii biometrycznej z punktu fotograficznego albo certyfikowanego automatu. LinkedIn, CV, strona firmowa i intranet to cały jego zakres.

Po drugie, fotograf nadal robi rzeczy, których generator nie robi: prowadzi cię, widzi spięte ramiona, wyciąga naturalny wyraz twarzy i odpowiada za rezultat. Jeśli budujesz publiczny wizerunek albo zdjęcia idą do dużego druku, sesja jest lepszym wyborem. Ile to kosztuje w Polsce i gdzie przebiega granica opłacalności, porównuję w zestawieniu cen zdjęcia do CV.